Aanhoudende lichamelijke klachten (ALK, ter vervanging van SOLK*)

Over de cursus

Aanhoudende lichamelijke klachten vragen om een benadering die recht doet aan zowel brein als lichaam. In deze praktijkgerichte cursus verdiepen we ons in pijn als meest voorkomende klacht, met aandacht voor centrale sensitisatie en stressfysiologie. Je leert neurobiologische educatie toepassen, psychosociale factoren signaleren en je eigen rol in de behandelrelatie versterken. Je krijgt handvatten voor een effectievere aanpak van chronische pijn in de dagelijkse praktijk. 

Inhoud

Pijn kan ontstaan doordat het brein en het centrale zenuwstelsel – de zogenaamde pijnmatrix – ontregeld raken. In deze cursus leer je hoe je een cruciale rol kan spelen bij het draaglijker maken van pijnsyndromen op het grensvlak van psyche en soma, zoals fibromyalgie, gegeneraliseerde pijn, wijdverspreide pijn en aspecifieke lage rugpijn. Ook pijn bij somatische aandoeningen, die heviger wordt ervaren dan op basis van objectieve afwijkingen verwacht, kan hiermee beter worden verklaard. Door het verhelderen van deze mechanismen neemt de ervaren bedreiging bij cliënten vaak af, en daarmee ook de pijn zelf. 

De cursus behandelt neurobiologische educatie met bewezen therapeutische effecten, waarbij centrale sensitisatie en een ontregeld stress-respons systeem worden uitgelegd. Daarnaast worden psychosociale factoren behandeld die predisponerend, uitlokkend of instandhoudend zijn bij chronische pijn, en wordt besproken hoe deze inzichten toegepast kunnen worden in de begeleiding van cliënten. Ook aandacht voor houding, gevoelens en valkuilen in de interactie met cliënten maakt deel uit van het programma. 

Van SOLK naar ALK 

De term SOLK is vervangen door ALK (Aanhoudende Lichamelijke Klachten) om het begrip te verschuiven van “onvoldoende verklaarde” klachten naar alle langdurige lichamelijke klachten die het functioneren beperken of lijdensdruk veroorzaken. ALK omvat klachten bij zowel bekende ziekten als onbekende oorzaken en erkent dat biologische, psychologische en sociale factoren altijd relevant zijn. Zo staat de patiënt centraal en niet de vraag of de klacht medisch verklaard is.