Interpersoonlijke communicatietheorie, een beschrijvend (in plaats van een ‘voorschrijvend’) model, blijkt heel krachtig in de theorievorming over de therapeutische relatie.

Verlies en rouw horen bij het leven. Echter, bij sommige rouwenden ontstaan na het verlies van een dierbare langdurige en invaliderende psychische klachten. We spreken dan van een persisterende rouwstoornis. Een voorbeeld van iemand met zo'n stoornis is Jan.

In de GGZ zijn we eraan gewend dat alles besproken kan worden. Toch is er in de spreekkamer lang niet altijd plaats voor een gesprek over de dood of de angst daarvoor.
Doordat mensen langer leven en minder vaak thuis sterven, lijkt de dood verder weg dan ooit.

Introductie